Hari gua ingat gua nak pulang ke tanahair. Tempat gua membesar. Tempat gua belajar main guli. Tempat gua belajar buat layang-layang guna buku sekolah. Tempat gua belajar drift basikal sampai masuk longkang. Okay, senang cerita gua balik rumah hari ini.
Semuanya baik-baik saja. Cuma ada beberapa …alamak lagu sedap. gua nak layan sekejap.
Okay mana gua berhenti tadi. Oh ya. Memang pantang gua kalau balik rumah tak ada orang buat hal. Hari ini punya masalah agak besar jika dibandingkan dengan masalah-masalah harian gua dikampung halaman. Contohnya macam dikejar dek anjing kurap, terima lambaian sekumpulan bapok yang tak reti cukur bulu dada mahupun bulu-bulu kakinya yang macam hutan rimba.
Kali ini gua berdepan dengan Jepon. Ya, Jepon. Gua panggil dia Jepon. Seorang lelaki yang tinggi lampai. Misai kontot ala-ala Hitler gua boleh cakap. Pakai topi hijau komunis. Berkenderaankan basikal tua tak ada stand atau tongkat. Basikalnya itu pula ada tempat penumpang lebih kurang macam Batman dan Robin pakai. Kira ada 3 tayar lah. Cakap dengan gua pun nak ‘gua-lu-gua-lu’. Bajet handsome. Basikal penuh dengan bendera negara jepun. Serius penuh gila dengan bendera. Silap basikal dia tak ada ekzos ja. Kalau ada memang sah dia cucuk bendera masuk.
Yang Jepon ini pula tiba-tiba hari ini pula buat hal depan gua. Ada pula dia pergi kencing depan rumah gua. Cilaka punya orang. Serius, takada benda yang lebih teruk dari parasaan penat dan ingin pulang ke rumah lalu terserempak dengan mamat gila kejepunan duk kencing depan rumah. Macam sial. There you go, yes said it. Macam sial.
Gua pun dengan semangat jati membara. Gua tarik nafas. Gua tak mahu goyang awal-awal. Gua letak kereta betul-betul. Adjust kasi lurus dan matikan enjin. Pelahan-pelahan gua tutup pintu. Ambil kunci rumah. Bukak rumah. Kasi salam mintak berkat. Masuk tandas. Buat apa yang patut. Keluar balik.
Gua tenung saja dia. Fikir apa yang gua nak cakap. Gua nak sound, tapi mesti berdiplomatik dalam masa yang sama. Masalah dua negara betul. Silap cakap nanti mahu dia kencing dekat pagar gua esok. Mahu berkarat pagar gua tak boleh bukak 18 tahun. Jadi dengan hati yang lebut gua cakap dengan dia menerusi celahan pintu pagar yang tertutup dengan rapi. Cuak bai. Mahu dia kencing dekat gua. 20 tahun samak pun tak hilang sialnya.
Gua cakap kat dia, dengan nada gempak. “Hey you. why you kencing-kencing infront of my rumah you?” – okay bukan macam ini gua cakap sebenarnya.
“Wei! sakit mata aku la tengok ko kencing depan umah aku. bersepahlah gaban. Aduhhhhhh!” – yang ini betul.
Dia punya kelam kabut sorok dia punya pili bomba. Macam bangang lalu berkata -”mana ada gua kencing. lu la kencing. lu tak tahan, lu kencing la. apa lu kata gua kencing pulak?”
“Aik.. aku pulak? mahu juga aku baling juga nanti segugus rambutan dekat kepala dia ni karang. sungguh palat punya statement. Cari gaduh betul” – gua monolog.
“Pon.. camni Pon.. (nama manja Jeppon). Gua bukan apa Pon. Cuma slek la. Gua sekalu lepak tepi ni tengok orang lalu lalang. Tapi sekarang kalau gua duduk sini kalau dah bau macam ikan basi 13 tahun simpan bawah katil memang tak sedap lah kan. Betul tak Pon?” – gua cakap dengan penuh tenang.
“Aaaa.. betul-betul-betul. Esok gua kencing depan rumah sebelah. Gua tak kacau lu punya kawasan lagi.” – kata jepun, yang lalu mengambil beberapa langkah ke kiri dan dengan serta merta mengeluarkan pili bombanya dan terus menyiram pokok bunga jiran rumah gua.
Gua malas nak berdebat dengan orang macam ini. Bangsa skru tercabut tak boleh nak pasang balik. Gua malas nak fikir panjang. Gua naik atas kerumah. Petik gitar dua tiga kali. Buat bunyi nyaring bagai melambangkan ketidak puashatian gua. Lalu mengambil langkah cepat untuk melupakan masalah kronik tadi dengan tidur.